شبانه

 

با گیاهِ بیابانم
                 خویشی و پیوندی نیست
خود اگرچه دردِ رُستن و ریشه‌کردن با من است و هراسِ بی‌باروبری.

 

و در این گُلخنِ مغموم
                           پا در جای
                                       چنانم
که مازوی پیر
بندیِ درّۀ تنگ.

 

و ریشه‌های فولادم 
                        در ظلمتِ سنگ
مقصدی بی‌رحمانه را
جاودانه در سفرند.

مرگِ من سفری نیست،
                              هجرتی‌ است
از سرزمینی که دوست نمی‌داشتم
به خاطرِ نامردمان‌اش.
خود آیا از چه هنگام این چنین
آیینِ مردمی
              از دست
                        بنهاده‌اید؟

پرِ پرواز ندارم
                امّا
دلی دارم و حسرتِ دُرناها.

 

و به هنگامی که مرغانِ مهاجر
در دریاچۀ ماهتاب
                         پارو می‌کشند،
خوشا رها کردن و رفتن!
خوابی دیگر
              به مُردابی دیگر!
خوشا ماندابی دیگر
                        به مُردابی دیگر!
خوشا ماندابی دیگر
                        به ساحلی دیگر
                                            به دریایی دیگر!
خوشا پر کشیدن، خوشا رهایی،
خوشا اگر نه رها زیستن، مردن به رهایی!
آه، این پرنده
در این قفسِ تنگ
نمی‌خواند.

نهادِتان، هم به وسعتِ آسمان است
از آن پیش‌تر که خداوند
ستاره و خورشیدی بیافریند.

 

بردگانِتان را همه بفروخته‌اید
که برده‌داری
               نشانِ زوال و تباهی‌ است؛
و کنون به پیروزی
                    دست به دست می‌تکانید
که از طایفۀ برده داران نه‌یید [آفرینِ‌تان!]

و تجارتِ آدمی را
                    ننگی می‌شمارید.

 

خدای را از چه هنگام این چنین
آیینِ مردمی
از دست
           بنهاده‌اید؟

بندم خود اگرچه بر پای نیست
سوزِ سرودِ اسیران با من است،
و امیدی خود به رهایی‌ام ار نیست
دستی هست که اشک از چشمانم می‌سترد،
و نُویدی خود اگر نیست
تسلایی هست.

 

چرا که مرا
             میراثِ محنتِ روزگاران
تنها
     تسلای عشقی‌ است
که شاهینِ ترازو را
به جانبِ کفۀ فردا
خم می‌کند.

چنانچه مطلبی مغایر با قوانین جمهوری اسلامی ایران مشاهده کردید با اطلاع دادن ، ما را در امر حذف آن یاری نمایید


X
چنانچه مطلبی مغایر با قوانین جمهوری اسلامی ایران مشاهده کردید با اطلاع دادن ، ما را در امر حذف آن یاری نمایید